แม่บ้านช่างจัดการ
วรณัน
พินิจดี
E-mail:
woranan.dee@gmail.com
จะทำอย่างไรเมื่อคุณเจอแม่บ้านช่างขอ ช่างจัดการ
จู้จี้กับคนในออฟฟิศเหลือเกิน?
ผู้เขียนเคยเจอแม่บ้านท่านหนึ่งที่มักมาจู้จี้กับคนในออฟฟิศจนน่ารำคาญ
เช่น ‘น้ำดื่มในขวดเหลืออีกนิดเดียวจะกินให้หมดแล้วทิ้งเลยมั้ยค่ะ
ป้าจะได้เก็บให้?’ ‘ชาในแก้วจะให้ล้างเลยมั้ยค่ะ นี่ก็สี่โมงแล้ว
ป้ากลัวถ้าไม้ได้ล้างรอบนี้จะตกค้างถึงเช้า’ หากมีกล่องขนมของฝากวางอยู่โต๊ะ
ป้าก็จะเข้าไปจัดการ เช่น เอาเค้กมาวางใส่จาน เหตุผลเพราะมันเหลือแค่ชิ้นเดียว และ
‘ป้าขอกล่องเถอะ กล่องมันสวย’
“มนุษย์ป้า”
ที่สาวๆในออฟฟิศเรียกยังมีพฤติกรรมช่างขอ คือ หากมีกล่อง มีหนังสือ มีปฏิทินวางไว้
ป้าจะจับๆลูบๆคลำๆ และเอ่ยปากขอ มีเครื่องดื่มเหลือจากการจัดอบรม
ป้าก็จะบ่นว่าเสียดาย (ทั้งๆที่ของที่บ่นไม่หมดอายุง่ายๆหรอกป้า!)
และอีกเรื่องที่น่าจะหนักสุดคือ ป้าชอบจัดการเรื่องต่างๆในออฟิศ
รวมถึงเอาไปเล่าต่ออย่าง “ผู้รู้” เช่น
หากมีพนักงานมาติดต่องานแต่ไม่เจอเจ้าหน้าที่คนนั้น ป้าจะรีบตอบพนักงานที่มาติดต่อว่า
‘ยังไม่เห็นเลยนะค่ะวันนี้ ไม่น่าจะมา’ หรือ ‘ตะกี้เห็นหิ้วประเป๋าเครื่องสำอางไปห้องน้ำ
น่าจะไปแต่งหน้าค่ะ’ โดยที่ป้า
ไม่ยอมปล่อยโอกาสให้คนในออฟฟิศซึ่งเป็นเพื่อนร่วมงานพนักงานคนนั้นตอบลูกค้าที่มาติดต่อเลย
จากตัวอย่างนี้เรามองเห็นรู้อะไรบ้าง?
สิ่งที่ผู้เขียนมองเห็นก็คือ คนทุกระดับ แม้แต่คนที่เรามองข้าม เขาล้วนอยากเป็น
“คนสำคัญ” ในองค์กร (ต้องการเป็น Someone) เขาจึงพยายามแสดงออกให้คนอื่นรับรู้ว่าเขามีตัวตนในองค์กร
มีประโยชน์ เขาจึงพยายามแสดงออกสิ่งที่คิดว่าเป็นประโยชน์ (แม้บางที
มันจะไม่มีประโยชน์ก็ตาม!) มองลึกๆลงไป เขาคือคนที่ขาดแคลนกว่าเรา
เขาจึงมีความอยากได้ของที่เรามองข้าม (ซึ่งมันก็ไม่ได้เป็นอย่างนั้นทุกคน
แต่เรื่องขาดแคลนกว่า มันส่วนใหญ่จริงๆที่เป็นอย่างนั้น) ในขณะที่สาวออฟฟิศมีเงินซื้อของกินอร่อยๆ
อยู่บ่อยๆ มีคนซื้อของมาฝากมากมาย แต่คนบางกลุ่ม เช่น แม่บ้าน หรือ รปภ.
มักจะเป็นคนกลุ่มสุดท้ายที่คนในองค์กรนึกถึงเสมอ แต่ผู้เขียนมักเลี้ยงกาแฟ
และซื้อของมาฝากแม่บ้าน เพราะเห็นหน้าตาที่เขายิ้มแย้มดีใจ แล้วมันอิ่มเอิบ
ซึ่งเป็นเรื่องที่แปลกเหมือนกันที่ผู้เขียนไม่ค่อยซื้ออะไรมาฝากหัวหน้า
หรือผู้ที่ตำแหน่งสูงกว่าซักเท่าไหร่ เพราะเหตุนี้มั้งจึงโตช้า (แอบขำตัวเองนิดนึง)
การเอื้ออาทรกับคนรอบข้าง โดยมองจากมุมที่เขาเป็นจะช่วยลดช่องว่างของสังคมลงได้มาก
ไม่มีใครอยู่จุดเดียวกันได้ พื้นที่ใครก็พื้นที่มัน ตามแต่โอกาสในชีวิต ความสามารถ
การศึกษา ความมุมานะพยายาม และส่วนหนึ่งจากกรรม (ถ้าเราเชื่อเรื่องนั้น)
แต่การที่เราเรียนรู้ที่จะทำให้มีพื้นที่สำหรับคนอื่นบ้าง จะทำให้สังคมน่าอยู่
มองให้แคบลงองค์กรเราจะมีความผาสุก เพราะหากแม่บ้านหรือ รปภ.เคารพในตัวเรา เคารพในงาน
เขาจะเป็นหูเป็นตาช่วยเราเป็นอย่างดี ไม่มีพฤติกรรมลักขโมย หรือทุจรติทรัพย์สินขององค์กร
เพราะเราได้ใจเขาไปแล้ว
ไม่มีความคิดเห็น :
แสดงความคิดเห็น